بیماری پاروویروس یا CPV سگ ها

بیماری پاروویروس یا CPV

اتیولوژی و اپیدمیولوژی:

عامل بیماری‌زا : ویروس  CPV-2 از خانواده Parvoviridae، زیرخانواده Parvovirinae، جنس Protoparvovirus. CPV-2 شامل 3 نوع A ، B و C است که هر سه نوع قادر به ایجاد بیماری پاروویروس هستند.

نکته: این بیماری زئونوز(قابل انتقال به انسان) نیست.

میزبانان آسیب پذیر:

سگ ها و سایر اعضای راسته گوشتخواران، از جمله کایوت ها، روباه ها، گرگ ها، راکون ها، سمورها و همچنین گربه های بزرگ و کوچک میزبانان این ویروس هستند.

راه انتقال:

تماس مستقیم با ویروس موجود در مدفوع و استفراغ(fecal-oral) و همچنین تماس با وسایل آلود به ویروس.

همچنین میتواند از طریق جفت نیز به جنین انتقال یابد.

پاتوژنز بیماری:

این ویروس به سلول های با تزاید سریع مانند سلول های پیش‌ساز مغز استخوان و اپیتلیوم کریپت های روده حمله میکند.

ویروس باعث ازبین رفتن پرز های روده و ایجاد استفراغ و اسهال خونی میشود. از طرفی همین اتفاق در مغز استخوان برای سلول های پیش‌ساز رخ میدهد و نوتروپنی در تابلوی خونی بیمار ظاهر میشود.

علائم بالینی اصلی:

علائم  معمولا 5 تا 12 روز پس از آلودگی بروز میکند وشامل؛

تب، بی حالی، بی اشتهایی، استفراغ، اسهال(خونی)، کم آبی بدن و تب 41 درجه. ندرتا مرگ ناگهانی یا تاکی پنه ناشی از میوکاردیت در حیوانات نوزاد رخ می دهد.

تشخیص های افتراقی:

عفونت CDV، سایر انتریت های ویروسی سگ، رژیم غذایی نامناسب، سموم، جسم خارجی دستگاه گوارش، عفونت های انگلی روده ای مانند ژیاردیازیس و عفونت های کرمی، عفونت های باکتریایی روده مانند سالمونلوز، پانکراتیت، هیپوآدرنوکورتیکیسم و IBD.

تشخیص بیماری:

1. ارزیابی مدفوع با میکروسکوپ الکترونی برای یافت ویروس
2. الایزای مدفوع یا همان کیت تشخیصی CPV (معمول ترین روش تشخیصی)
3. PCR (قطعی ترین روش)

نکته: در صورت تزریق واکسن تخفیف حدت یافته؛ جواب کیت تا 15 روز میتواند مثبت کاذب باشد یا در صورت انجام زود هنگام تست کیت(قبل از انتشار ویروس به مدفوع) جواب کیت میتواند منفی کاذب باشد.

نکته: بهترین راه تشخیص بهره گیری همزمان از تاریخچه ی حیوان، علائم بالینی، یافته های آزمایشگاهی و کیت تشخیصی است؛ چون اصلا نمیتوان بطور صددرصد به جواب کیت اطمینان کرد.

پیشگیری و واکسیناسیون:

واکسن های مختلفی از نوع واکسن های not active و تخفیف حدت یافته موجود است اما چون CPV شامل 3 نوع A ، B و C است و واکسن ها آنتی‌ژن هر 3 نوع را پوشش نمیدهند بنابراین امکان مریضی حتی بعد از تزریق واکسن وجود دارد؛ اما دیگر بطور شدید و کشنده نخواهد بود.

درمان:

هدف کلی از درمان رفع دهیدریشن و برقراری تعادل مایعات و الکترولیت‌های بدن، درمان حمایتی علائم، جلوگیری از عفونت ثانویه، تامین مواد مغذی روده، رفع شوک سپسیس و اندوتوکسیمی می‌باشد. زیرا درمان ضد ویروسی تایید شده‌ای برای این بیماری وجود ندارد.

درمان اولیه درست و به موقع منجر به موفقیت بیشتر در درمان این بیماری می‌شود.(80 درصد)

برنامه درمانی